MIJN EERSTE DRIE ROLLING STONES CONCERTEN.
FEIJENOORD STADION - ROTTERDAM 2-4-5 JUNI 1982
The English version is below this Dutch one
2 juni - 1982 was ik getuige van mijn eerste Rolling Stones-concert in het Feijenoord-stadion in Rotterdam. Jong en ook een beetje bang dat die vervelende motorvriendjes, net als in het Zuiderpark in 1976, weer zouden komen rotzooien voor het podium, ging ik op woensdag 2 juni 1982 naar mijn eerste Rolling Stones-concert.
Er zouden daarna nog twee concerten volgen, op vrijdag 4 en zaterdag 5 juni. Ik had voor alle dagen veldkaarten weten te bemachtigen, want ik wilde per se helemaal vooraan staan. 's Ochtends om 10.00 uur stond ik al voor de poort in de brandende zon te wachten tot de deuren rond 17.00 uur open zouden gaan.
Het was lang geleden dat ik zo hard had gerend; ik kwam buiten adem op het eindpunt aan en belandde tegen het hek aan, op een prachtige plek direct voor het podium, op de eerste rij.
Het was ook nog eens het eerste stadionconcert dat ik zou meemaken. Met een fles koude thee en vloeibaar voedsel zorgde ik ervoor dat ik mijn plek niet hoefde te verlaten, en dat werkte alle drie de dagen perfect.Op de eerste dag, en ook de dagen erna, was ik getuige van een van de beste voorprogramma's ooit bij Rolling Stones-concerten: George Thorogood en The J. Geils Band. Rond half negen was het dan zover, en ik zag Keith door het dunne doek heen staan en een sigaret aansteken.De aankondiging volgde, het doek ging open, en daar stonden de Rolling Stones voor mijn neus op het podium en zetten het nummer Under My Thumb in. Het was zo onwerkelijk dat ze daar stonden, dat ik bijna twijfelde of het echt was, hahaha. Dat onwerkelijke gevoel zorgde ervoor dat ik de eerste nummers goed tot me door moest laten dringen om ervan te kunnen genieten.
Jeetje, wat een geluid voor dat podium! Toen heb ik voor het eerst in mijn leven oordopjes ingedaan, om te voorkomen dat ik met een pieptoon in mijn oren naar het hotel moest.Het was een geweldig concert, zonder geduw of getrek om me heen. Wat velen waarschijnlijk niet weten, is dat het derde concert in de verkoop om de een of andere reden het eerste concert werd op 2 juni.
Bij die derde verkoop waren er blijkbaar toch minder fanatieke Stones-fans, wat voor mij verklaarde waarom het publiek op die eerste dag zo rustig was, vergeleken met wat er de dag erna volgde.
Op vrijdag 4 juni, tijdens het tweede concert, dacht ik dat alles zich zou herhalen zoals op woensdag. Nou, dat heb ik geweten! Na een sprint was ik weer precies op dezelfde plek als woensdag. Mijn weggegooide oordopjes van de eerste dag lagen zelfs nog voor me, achter het hek.
De hele dag waren er al bezoekers onwel geworden door de hitte, terwijl het concert nog moest beginnen. Toen het concert eenmaal begon, brak de hel los. Tienduizend mensen op het veld wilden blijkbaar ineens naar voren komen, waardoor de hele massa in beweging kwam en ik vooraan als het ware werd weggezogen. Op sommige momenten zat ik zo klem tussen de mensenmassa dat ik van de grond werd getild en een stukje verder weer neerkwam, en dat meerdere malen achter elkaar. Achter de hekken stond de beveiliging met brandslangen op het publiek te spuiten om af te koelen. Ik bleef kalm in die chaos, maar zag sommigen in paniek raken en onwel worden. Ik zie nog steeds voor me hoe een persoon met wegdraaiende ogen onder het podium door werd afgevoerd. De volgende dag hoorde ik van de beveiliging dat ze naar schatting 200 onwel geworden personen en via een glijbaan onder het podium door hadden afgevoerd, die daarna weer achteraan konden aansluiten. De Stones stopten zelfs even met spelen en riepen het publiek tot kalmte.
Zaterdag 5 juni, de laatste dag uit de reeks, was een middagconcert. Ik twijfelde of ik wel weer op dezelfde plek wilde staan als de dag ervoor. Uiteindelijk liep ik eerst even rond op het veld, tot ik mijn zus op de tribune zag zitten en zij vroeg of ik bij hen wilde komen zitten. Na enige aarzeling, en terugdenkend aan de vorige dag, vroeg ik haar onbekende buurman of hij van plek wilde ruilen. Hij wilde graag op het veld staan, en zo zat ik even later ook op de tribune.
Vanaf daar zag ik tijdens het concert, net als op de eerste dag, weer een rustig publiek. Alleen op vrijdag was het zo heftig geweest dat ik na het concert drijfnat van de brandslangen in het hotel aankwam. Zelfs mijn papiergeld moest ik die nacht nog drogen. Al met al waren het prachtige concerten, waarvan ik vele beelden nog heel helder in mijn hoofd kan terughalen en er een verslagje over kan schrijven. De veertig door mij bezochte Rolling Stones-concerten en de daarin 866 gespeelde nummers heb ik op één pagina gebundeld als herinnering aan een prachtige periode. Onderaan dit schrijven staat een link naar die pagina.
Nu Charlie er niet meer bij is, voelt het voor mij alsof ik mijn veertigste concert, in de GelreDome in 2017, als afscheid moet beschouwen. De verwondering dat ze nog steeds met z'n vieren op het podium stonden, die mijn drijfveer was om te blijven gaan, is nu zo ver afgebrokkeld dat mijn gevoel zegt: “STOP.”
Het is mooi geweest zo, en ik ga nu nagenieten van de vele uitgebrachte dvd-concerten die nog de power hebben van de band waarvoor ik in de jaren '70 viel.
Dat ik meerdere malen kippenvel kreeg bij het afspelen van de uitgebrachte cd El Mocambo uit 1977, is voor mij de bevestiging dat de Stones diepgeworteld in mij zitten en niet meer ontworteld kunnen worden.
De tijd van het nagenieten is nu begonnen; het is beslist niet It's All Over Now, zoals sommigen in mijn omgeving denken.
BACKSTAGE FOTO'S ROTTERDAM 1982
MY FIRST THREE ROLLING STONES CONCERTS.
FEIJENOORD STADIUM – ROTTERDAM, 2–4–5 JUNE 1982
June 2, 1982 – I witnessed my first Rolling Stones concert at the Feijenoord Stadium in Rotterdam. Young and a bit scared that those annoying biker friends, just like in Zuiderpark in 1976, might come causing trouble again in front of the stage, I went on Wednesday, June 2, 1982, to see my first Rolling Stones show.
Two more concerts would follow, on Friday, June 4, and Saturday, June 5. I had managed to get field tickets for all days because I absolutely wanted to be right at the front. By 10:00 a.m., I was already standing at the gate in the blazing sun, waiting for the doors to open around 5:00 p.m.
It had been a long time since I had run so hard; I arrived out of breath at the finish point and ended up against the fence, in a perfect spot right in front of the stage, first row. It was also the first stadium concert I would ever attend. With a bottle of cold tea and some liquid food, I made sure I wouldn't have to leave my spot, and that worked perfectly for all three days. On the first day, and the days after, I witnessed one of the best opening acts ever at a Rolling Stones concert: George Thorogood and The J. Geils Band. Around 8:30 p.m., it finally happened, and I saw Keith standing behind the thin curtain, lighting a cigarette.
The announcement came, the curtain went up, and there they were, the Rolling Stones, right in front of me on stage, launching into “Under My Thumb.” It was so unreal seeing them there that I almost doubted it was real, hahaha. That surreal feeling made me take in the first songs slowly so I could fully enjoy them.
Wow, what a sound coming from that stage! I put in earplugs for the first time in my life to avoid leaving the hotel with a ringing in my ears. It was an amazing concert, without any pushing or shoving around me. What many probably don't know is that, for some reason, the third concert to go on sale became the first one on June 2.
Apparently, there were fewer hardcore Stones fans at that third sale, which explained why the crowd on the first day was so calm compared to what happened the next day.
On Friday, June 4, during the second concert, I thought everything would repeat itself like on Wednesday. Oh, was I wrong! After a sprint, I was back in the exact same spot as Wednesday. My discarded earplugs from the first day were even still in front of me, behind the fence.
All day, people had already been feeling unwell from the heat, even before the concert started. Once the concert began, chaos broke loose. Ten thousand people on the field suddenly seemed to want to move forward, causing the entire crowd to surge, and I was practically sucked along at the front. At times, I was so pressed between people that I was lifted off the ground and set down a little further along, repeatedly. Behind the fences, security was spraying the crowd with fire hoses to cool them down. I stayed calm in the chaos but saw some people panic and faint. I can still picture someone with rolling eyes being carried under the stage. The next day, security told me that an estimated 200 people had fainted and were carried under the stage via a slide, after which they could rejoin the crowd. The Stones even paused for a moment and called the audience to calm down.
Saturday, June 5, the final day of the series, was a matinee concert. I hesitated to stand in the same spot as the day before. Eventually, I walked around the field until I saw my sister on the stands, and she asked if I wanted to join them. After some hesitation, remembering the previous day, I asked her unknown neighbor if he wanted to swap places. He wanted to be on the field, so a little later I was sitting in the stands.
From there, I watched the concert, just like on the first day, with a calm audience. Only on Friday had it been so intense that I arrived at the hotel drenched from the fire hoses. I even had to dry my paper money that night.
All in all, they were magnificent concerts, and I can still vividly recall many of the scenes in my head and write about them. I've compiled all forty Rolling Stones concerts I attended, with the 866 songs played during them, on a single page as a memory of a wonderful period. A link to that page is at the bottom of this write-up.
Now that Charlie is no longer with us, it feels like my fortieth concert, at the GelreDome in 2017, should be considered a farewell. The awe that they were still on stage as a foursome, the very thing that motivated me to keep going, has now faded so much that my feeling says: “STOP.”
It's been beautiful, and now I will enjoy the many released DVD concerts, which still have the power of the band I fell for in the '70s.
The fact that I got goosebumps multiple times listening to the 1977 El Mocambo CD confirms to me that the Stones are deeply rooted in me and can no longer be uprooted. The time for reliving those memories has now begun; it is certainly not It's All Over Now , as some around me think.